Schilderijenwand

Als je goed naar de schilderijen op deze wand kijkt, zie je misschien dat sommige schilderijen op elkaar lijken. Kijk bijvoorbeeld eens naar het portret van de fabriekseigenaar Herman van Lochem. Daar hangen er wel drie van, op nummers 1, 14 en 77. Het zijn alle drie kopieën van het origineel. Dat is verloren gegaan bij de stadsbrand van 1750. Ook opvallend zijn de twee schilderijen van de grote stadsbrand van 1862. Die hangen allebei rechts, op nummers 22 en 27. Je ziet meteen dat de twee schilders op dezelfde plek aan de Langestraat hebben gestaan. Daar was de verwoesting goed te zien. De brand begon in de Kalanderstraat. Het was een warm en droog voorjaar. De straten waren nog versierd vanwege het bezoek van Koning Willem III aan Enschede de week daarvoor. Die versieringen en de houten huizen vatten snel vlam. Van de 4400 inwoners die Enschede toen telde, raakte bijna 85% dakloos! Rechts, op nummers 20 en 21, hangen twee kleine zogenaamde haarschilderijtjes uit 1825. Dat zijn schilderijtjes waarin haar verwerkt is van iemand die overleden is. Het is een soort herinnering. Het was vooral in de 19e eeuw populair om zoiets te maken. Het haar werd vaak heel fijn geknipt of verpulverd, gemengd met lijm en dan op papier geplakt met een penseeltje. Langere haren werden gebruikt als basis voor bomen en takken. Rechts en linksboven hangen twee kleine schilderijen met vulkanen erop (nummers 23 en 75). Ze zijn gemaakt in 1850 en 1906. Allebei laten ze een uitbarsting van de Vesuvius in Italië zien. Waarschijnlijk zijn het souvenirs van een reis naar Italië. Vroeger was het heel gewoon dat jongemannen uit rijke families een reis door Europa maakten. Vaak gingen ze naar Italië. Dat was een onderdeel van hun opvoeding en studie. Ook enkele zoons van fabriekseigenaren maakten zo'n 'Grand Tour'.